Er is een berg in Afghanistan die op weinig kaarten voorkomt. Dat hoeft ook niet. Iedereen die in zijn schaduw is opgegroeid, weet precies waar hij is.
Die berg leerde een jonge jongen één ding: stilstaan was nooit een optie.
Hij nam die berg met zich mee niet als last, maar als kaart. Over grenzen, door een taal die hij vanuit stilte moest leren, naar een land gebouwd op water in plaats van steen.
Niemand vertelt je hoe opnieuw beginnen er echt uitziet. Ze noemen het "een nieuwe weg", maar in werkelijkheid is het een eindeloze klim. Elke stap kost iets. Elke top onthult gewoon de volgende.
KOHNOORD komt daarvandaan. Niet van een idee, maar van een pad.
Koh (Bergen): Waar jouw kracht begon.
Noord: Waar je nog steeds naartoe gaat.
Deze cap is niet zomaar iets voor op je hoofd. Het is een herinnering dat waar je ook vandaan komt een berg, een klein dorp, of een huis dat je moest achterlaten dat is waar je kracht vandaan komt. En waar je ook naartoe gaat, je bent nog steeds onderweg.
Dit verhaal is net begonnen. En het beste deel c dat moet nog worden geschreven.